هر بار خدا می گفت : از قطره تا دریا راهی است طولانی ،  راهی از رنج و عشق و صبوری .

هر قطره را لیاقت دریا نیست . قطره عبور کرد و گذشت ، قطره ایستاد و منجمد شد ، قطره روان شد

 و راه افتاد و به آسمان رفت . هر بار چیز تازه ای از رنج و عشق و صبوری آموخت .  تا روزی که خدا

گفت : امروز روز توست ، روز دریا شدن و خدا قطره را به دریا رساند . قطره طعم دریا را چشید

و طعم دریا شدن را . روز دیگر قطره به خدا گفت : از دریا بزرگتر ، از دریا بزرگتر هم هست ؟

خدا گفت : آری هست .قطره گفت : پس من آن را می خواهم . بزرگترین را ، بی نهایت را . خدا قطره درا

برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت این بی نهایت است ، آدم عاشق بود ، دنبال کلمه ای می گشت تا عشقش را

توی آن بریزد . اما هیچ کلمه ای توان سنگینی :عشق نداشت . قطره از قلب عاشق عبور کرد .

 آدم همه عشقش را توی یک قطره ریخت . وقتی قطره از چشم عاشق چکید  .

خدا گفت :

حالا تو بی نهایتی چون که عکس من در اشک چشم عاشق است